Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2009

Φίλοι και ... φίλοι....



Ίσως τη θυμάστε αυτή την εικόνα, την είχα βάλει στο άλλο blog τότε που λέγαμε να βρεθούμε. Την ξέθαψα τώρα γιατί έχω σκοπό να μιλήσω συγκεντρωτικά για τους "φίλους" και μου χρειάζονται οι 2 τελευταίες γραμμές της εικόνας! Πιο κυνικό δεν μπορεί να γίνει αυτό το ρητό, "θα μου λείψουν τα mail σου".
Να ξεκαθαρίσω εξαρχής πως δεν είμαι πικραμένος (τώρα πια) από τους "φίλους", πέρασε ένα διάστημα που ανακάλυψα συμπεριφορές που δεν περίμενα, έδωσα χρόνο σε λίγους ανθρώπους και όταν πέρασε, απλά τους διέγραψα από τη ζωή μου. Είναι μια κατάσταση την οποία περνάμε όχι μόνο οι καρκινοπαθείς αλλά και άνθρωποι που νοσούν βαριά, κανείς δε θέλει να βρίσκεται κοντά σε τέτοιους ανθρώπους. Άλλοι κλείνουν τα μάτια και προσπερνούν, άλλοι κάνουν μια σύντομη σκέψη και μένει σύντομη και άλλοι το θεωρούν κακό να συναναστρέφονται τέτοιους ανθρώπους.

Η πορεία με τους δικούς μου φίλους έχει ως εξής: μίλησα με τους καλούς φίλους από το τηλέφωνο, έμειναν όλοι κόκαλο, χρειάστηκε να δώσω κουράγιο σε μερικούς, να εξηγήσω. Αυτοί οι καλοί φίλοι προσφέρθηκαν να έρθουν να με βρουν, με ρώτησαν αν υπάρχει ανάγκη από χρήματα ή κάτι άλλο που θα μπορούσαν να κάνουν. Σιγά-σιγά συναντήθηκα με τους περισσότερους και συναντιόμαστε συχνά από τότε. Όταν δεν πάνε καλά τα πράγματα αποφεύγω να τους μιλήσω, είναι καλύτερα να μιλάς για ευχάριστα!
Επειδή αποδείχθηκε δύσκολο (για μένα) να ενημερώνω τον καθένα και να τον στηρίζω, έστειλα ένα mail σε μερικούς ακόμα φίλους, λίγο πιο μακρινούς, όπου τους ενημέρωνα για την κατάσταση, ότι είμαι καλά, θα κάνω ΧΜΘ, όλα θα πάνε καλά και θα τα πούμε οσονούπω. Α, έτρεχε και ο γάμος και έπρεπε να ενημερωθούν και μερικοί μακρινοί για να ακυρώσουν ξενοδοχεία και εισιτήρια. Με κάποιο τρόπο ενημερώθηκαν και αυτοί...
Από αυτούς τους φίλους, σχεδόν όλοι ήρθαν σε επαφή μαζί μου, σε μια βδομάδα ή ένα μήνα.
Στο κινητό μου έχω 4 ομάδες, 1 για το κορίτσι, 1 για την οικογένεια, 1 για τους φίλους και μια για όλους τους άλλους. Μέχρι εδώ, οι φίλοι που ανέφερα πριν μπήκαν στην ομάδα και παραμένουν όλοι ακόμα.
Από κει και πέρα: δυστυχώς τα κακά νέα μαθαίνονται γρήγορα και έτσι έμαθαν πολλοί και για μένα, πήγα στο χωριό μετά την 1η ΧΜΘ  και ανακάλυψα ότι το ήξερε όλο το χωριό, χωρίς να έχει βγει από την οικογένεια! Το χωριό κλασσικό, με πλατάνια στην πλατεία και δεν μάσησα, βγήκα για καφέ Κυριακή πρωϊ. Είχα τον πεθερό μου μαζί και γελάγαμε συνέχεια! Εκεί κρίθηκαν πολλά, μερικοί φίλοι ήρθαν, κάθισαν, ήπιαμε καφέ μαζί και μου έδειξαν πως γνώριζαν (ένας είναι και μπήκε στη λίστα). Δεν περίμενα ποτέ όμως να προσποιηθούν "φίλοι" ότι δε με είδαν όση ώρα ήμουν εκεί. Εκείνο το ΣΚ διαγράφηκαν πολλά ονόματα από το κινητό μου και κατάλαβα πολλά. Εννοείται πως όταν προσπάθησαν να με χαιρετήσουν επόμενες φορές, τους απέφυγα εγώ και τους αποφεύγω συστηματικά πια.

Η συνέχεια ήταν απλή: μετά από κάθε ΧΜΘ καθόμουν και έσβηνα τηλέφωνα, μερικοί την γλύτωσαν για λίγες μέρες άλλοι πήραν αργότερα αλλά ήταν πια αργά. Το κλασσικό ήταν: "δε σε έπαιρνα για να μην ενοχλήσω" και απαντούσα: "ξέρω, μου το είπαν κι άλλοι".


Να περάσω στους πρώην συνεργάτες: μόνο ο Μπάμπης στάθηκε βράχος ακόμα και αν δεν το είχε καθόλου, βλέπει άσπρη μπλούζα και κιτρινίζει. Απορώ ακόμα πως τα κατάφερε... Μου έφερνε μηνύματα από άλλους αλλά του το ξέκοψα πως δε θέλω να μαθαίνει κανείς κάτι για μένα από ενδιάμεσους. Οπότε έφυγαν αμέσως και όλοι οι πρώην συνεργάτες. Μόνο η Δέσποινα μου έστειλε μέλι με κερήθρα όταν το έμαθε (σ' ευχαριστώ). Για τους Τζιρακιαναίους να μην πω, δεν ήταν politically correct να με πάρουν και να ευχηθούν ένα "περαστικά" (ναι δούλευα στην Ε u ρ o p a πριν λίγο και τον κόβω φέτες πως εκεί ξύπνησε ο καρκίνος μου, αλλουνού παπά ευαγγέλιο αυτό). Με πήρε όμως ο Γιώργος γιατί ξέρει, έχει χρόνια η γυναίκα του σκλήρυνση κατά πλάκας και με ένα σύντομο τηλέφωνο πέρασε το μήνυμά του.

Με πήρε από τους παλιούς συμφοιτητές, μετά από 10 χρόνια ο Παντελής για να με ρωτήσει πως είμαι και αν χρειάζομαι κάτι, χρήματα, ο,τιδήποτε. Αυτοί που του έδωσαν το τηλέφωνό μου δε με πήραν ποτέ! Η Βένια με πήρε 1 χρόνο μετά όταν ήμασταν στο Βερολίνο για να μου ζητήσει να πάω να ψηφίσω στις εκλογές του ΤΕΕ και είμαι πολύ ευγενικός πολλές φορές που δεν της κατέβασα τα θεία όλα... Με πήρε ο Γρηγόρης για να μάθει τι θα γίνει με το γάμο, τότε προσέφερε κάθε βοήθεια αλλά δεν τον άκουσα ξανά! Ενώ ήταν πάντα εκεί και διακριτικός ο Χριστόφορος.

Κάποια στιγμή μίλησα με τη Δήμητρα και είχε μούτρα που δεν την κάλεσα στο γάμο, όταν της εξήγησα πήρε το αεροπλάνο την άλλη μέρα και ήρθε να με δει. Στον κουμπάρο του το έφερα ζωδιακά, είναι Καρκίνος και του το κόλλησα έτσι συν του ότι γλύτωσε τα έξοδα. Παίρνει συνέχεια, παρά την τρομερή δουλειά που έχει, το Γιαννάκη που είναι θηρίο και τη μπέμπα που μόλις γεννήθηκε. Φοβάται όμως και δεν ξέρω τι να τον κάνω...

Δεν ξεχνάω βέβαια και τους άλλους κουμπάρους που ζάλιζαν τη Στέλλα στα τηλέφωνα, ο Γιάννης όπου έβρισκε παπά στο Άγιο Όρος ζητάει να με μνημονεύσει, χειρότερα η Κορίνα.


Το αποτέλεσμα ήταν το κινητό μου να έχει μόνιμα γύρω στις 60 επαφές, οι φίλοι να είναι μόνιμα 15 και να διαγραφούν πάνω από 100 "φίλοι". Δε θέλει πολύ μελέτη για να κατανοήσει κανείς γιατί γίνεται αυτό: κανείς δε θέλει να βρίσκεται δίπλα σε άσχημες καταστάσεις, γιατί να χαλάσει κανείς την ηρεμία, την ομορφιά της ζωής του ενώ μπορεί απλά να γυρίσει το κεφάλι από την άλλη και σε 2 δευτερόλεπτα να ξεχαστούν όλα... Εκεί ξεχωρίζουν όμως οι δυνατοί από τους αδύνατους, αυτοί που μπορούν να βαδίσουν και σε δύσκολους δρόμους και αυτοί που περπατούν μόνο στους καλοστρωμένους.

Υπάρχει ακόμα ένα τρανταχτό παράδειγμα, αυτό των κηδειών: έστω μια κηδεία στην οποία βρίσκονται 100 άνθρωποι. Οι 70 είναι αδιάφοροι, έχουν συνηθίσει πια και συζητούν για τον καιρό και ό,τι άλλο. Οι υπόλοιποι 30 κλαίνε! Από αυτούς τους 30 οι 25 κλαίνε για τον εαυτό τους, βάζουν τον εαυτό τους στη θέση του νεκρού και θλίβονται. Μόνο οι υπόλοιποι 5 κλαίνε πραγματικά για τον θανόντα, μόνο αυτοί μπορούν να απομονώσουν όλα τα άλλα ψευδή και να μείνουν στα αληθινά.

Το συμπέρασμα εμείς το ξέρουμε, το βλέπουμε, λίγοι είναι οι πραγματικοί φίλοι και αυτοί που θα έχουν τη δύναμη να σταθούν, να είναι εκεί για μια παρέα. Απλά πικραίνει η διαδικασία να το ανακαλύπτει κανείς σε μια τέτοια δύσκολη ώρα. Για αυτό πάρτε τα μέτρα σας όσο είναι νωρίς. Βρείτε τους πραγματικούς σας φίλους και αγαπήστε τους, δώστε τους ότι περισσότερο μπορείτε και μην τσιγγουνεύεστε στο παραμικρό τα συναισθήματά σας απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους. Δώστε τα όλα σε αυτούς, το αξίζουν, τους υπόλοιπους βρείτε τους νωρίς και πετάξτε τους έξω...

12 ΣΚΕΨΕΙΣ:

sundy 27/8/09, 1:26 π.μ.  

Πόσο σε νιώθω..................
Εγώ ακόμα πριν αρρωστήσω εξέφρασα για τους παραπάνω λόγους την επιθυμία:Όχι πανυγήρια κ κηδίες. Επιθυμία μου είναι αποτέφρωση, και αν δεν γίνεται τότε ακόμα στην Ελλάδα, ας είναι καλά η Βουλγαρία Nina μου. Παρόλο που δεν θέλω να ξοδευτεί η οικογένεια για μένα, αυτό το θέλω. Με ένα μικρό έξοδο θα γλυτώσουν όλα τα πανηγύρια, καφέδες για να χαχανίζουν, μνημόσυνα κ όλες τις αηδίες που πάντα συχαινόμουν. Και όλο το τσούρμο που έρχεται για το happening. Δεν γουστάρω να έρθουν όλοι αυτοί που επιδεικτικά με αγνοούσαν για να δείξουν πόσο δήθεν με νοιάζονταν κγια να έχουν την συνείδησή τους ήσυχη. Αυτήν την χάρη δεν θα τους την κάνω.
Σας μελαγχόλησα...
sundy

hope 29/8/09, 11:41 μ.μ.  

test

hope 30/8/09, 9:48 π.μ.  

Καλημερα.
Μεχρι να μαθει η νυφη μου να φτιαχνει τις πατατουλες της μανουλας θα παιζω στα δαχτυλα ολο το internet.(τωρα που το σκευτομαι ειναι γεγονος οτι και εγω δεν φτιαχνω τις πατατουλες της μαμας μου.Φανταζομαι πως θα συμβαινει και σε αλλους.Αλυτο προβλημα οι πατατουλες των μαμαδων)
Τελως παντων για το θεμα που εθεσες θα ηθελα να κανω το εξης σχολιο.
Την πατησατε φιλοι μου .Μαθατε να βρισκετε φιλους αλλα δε μαθατε να ξεχωριζετε τα γουρουνια ε?
Δεν φταινε αυτοι
Οταν τους ταιζατε κομματακια απο την ψυχουλα σας, δε σας ειπε κανενας οτι καποιοι μπορει να σας δαγκωσουν το χερακι?
Γνωριζεις πολους αλλα λιγοι ειναι αυτοι που θα αγγιξουν την ξυχη σου.
Ετσι,αντε ανοιγουμε τη καρδουλα μας να στρογγυλωκαθησει ο καθενας?
Που ξερετε τι θα του καρφωθει να κανει, βολεμενος στη ζεστασια που του παρεχετε?
Εγω φιλοι μου κατεληξα πως η ζωη ειναι τελικα μια πολυ μοναχικη πορεια.Ακομα και στις πολυ προσωπικες σχεσεις πρεπει να δινεις πρωτα και μετα να περιμενεις να παρεις.Και αν θελει ο αλλος σου δινει.
Αυτο που με κανει και χαιρομαι, ειναι οταν ακουω να λενε ,η να λεω εγω,"χαρηκα που σε γνωρισα "
Και να εχει ουσια ,οχι να λεγετε ετσι.
Ειμαι σιγουρη δε,Γιωργη και sundy, οτι αυτο θα το εχετε ακουσει απο πολλους που θα το εννοουν πραγματικα.
Εχω διαβασει Γιωργη μου με προσοχη και τα σχολια της αδελφουλας σου και επειδη εχω καταλαβει τι ψυχουλα ειναι και αυτη, εχω καταληξει πως,οσο αφορα εσας, κατι μαγικο καναν οι γονεις σας .Θα ειναι καλος συνδιασμος .Ωραιο κραμα (πως το λενε?)
Το θεμα που πιασατε ειναι super.Θα μπορουσα να σας γραφω για μερες.(η γρια φιλοσοφος)Δεν θα μπορουσα να σας μαθω να ξεχωριζετε τα γουρουνια ομως.Δεν εμαθα ουτε και εγω.
Τελος θα ηθελα να σας δηλωσω πως
ΧΑΡΗΚΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΓΝΩΡΙΣΑ ΒΡΕ ΠΑΙΔΙΑ
και το εννοω

averfoula 30/8/09, 9:39 μ.μ.  

Με τον αδερφό μου μεγαλώσαμε ταυτόχρονα,σχεδόν σαν δίδυμα, έχοντας μικρή διαφορά ηλικίας,
με ίδιες παρέες στην παιδική ηλικία, κοινές καλοκαιρινές έξοδοι στην εφηβεία,περάσαμε την ίδια χρονιά στο πανεπιστήμιο και φύγαμε
απο το σπίτι μαζί, για διαφορετική πόλη, και η παράλληλη πορεία συνεχίστηκε.
Είναι ορισμένα περιστατικά στη ζωή μας που τα θυμόμαστε όσα χρόνια και να περάσουν, ακόμη και αλτσχαιμερ να πάθουμε, αυτά ξυπνάνε.
Κάτι τέτοιο θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.
Κάπου στην ηλικία των 8-9 στο δημοτικό σχολείο σε κάποιο διάλειμμα στην πίσω αυλή γίνεται φασαρία και τρέχουμε
όλοι να δούμε τι συμβαίνει.Εκει βλέπω τον τσαμπουκαλή του σχολείου να τραβάει κάτι σπρωξιές στον αδερφό μου ο οποίος είναι
μικρότερος βέβαια, και τότε καταλαβαίνω τα αίμα μου να ανεβαίνει στάθμη και να φτάνει μέχρι το κεφάλι μου. Ορμάω μπροστά
στον τσαμπουκαλή τον σπρώχνω ενω κρύβω πίσω μου τον αδερφό μου και του φωνάζω: αν θες να μαλώσεις βρες κάποιον στην ηλικία σου
και προτάσω το ανύπαρκτο στήθος μου...
Κάπως έτσι λοιπόν νιώθω ακόμα, όποιος θέλει να πειράξει τον αδερφό μου, πρώτα ας χτυπήσει τη δική μου πόρτα, όπως και να
τον λένε αυτόν, καρκίνο ή με οποιοδήποτε άλλο όνομα!
Έτσι μας μεγαλώσαν οι γονείς μας hope να στηρίζουμε ο ένς τον άλλο και να έχουμε ο ένας τον άλλο, γι αυτο όσο περνάει
απο το χέρι μου δεν θα αφήσω κανέναν να το αλλάξει αυτό.
Σας αφήνω για να γίνω όμορφη γιατί αύριο έρχεται το αδερφάκι μου και θέλω να με βρεί ηλιόλουστη!
Θετικές σκέψεις σε όλους!!!

B. 31/8/09, 3:38 μ.μ.  

Υποκλίνομαι μπροστά στην ορθότητα, ωριμότητα, πληρότητα των σκέψεών σου, Γιώργο.
Με τη σειρά μου κι εγώ έκανα ένα ξεκαράρισμα των φίλων μου.
Δύσκολο πράγμα η συμπόνοια....

giorgos man 31/8/09, 9:30 μ.μ.  

Έφυγα και πιάσατε ψιλή κουβέντα, έτσι;;;

Είμαι σε φάση διακοπών και δεν μπορώ να σχολιάσω σοβαρά, σπουδαία θέματα, όπως αυτό.

Σας φιλώ όλους και εύχομαι να είστε όλοι καλά.

H NIKHTRIA 1/9/09, 8:13 μ.μ.  

Kαλησπέρα.
Δεν θα μιλήσω για συμπεριφορές φίλων που ή απο μόνοι τους μας διέγραψαν ή το delete το πατήσαμε εμείς.
θα μιλήσω για τα αγγίγματα ψυχής φίλων που μας έδωσαν και μας δίνουν δύναμη για να συνεχίζουμαι.Σήμερα ένας φίλος μου έφερε την sunray μια γατούλα.Μου έδωσε χρόνο να θρηνήσω τον σκύλο μου,μου την έφερε την στιγμή που εγώ την χρειάζομαι.Για τα μικρά και τα μεγάλα αγγίγματα ψυχής,μπορεί και να πώ χαίρομαι που γεννήθηκα άνθρωπος.
Καλό μήνα σε όλους,ο Γιώργης να περνάει καλά όπου και να είναι.
Καλά τώρα που λείπει δεν θα τον κουτσομπολέψουμε?
H NIKHTRIA

sundy 1/9/09, 9:52 μ.μ.  

Αχ, ναι,
δεν είναι φοβερός τυπάς;
Μια πουρέιντζερ

giorgos man 1/9/09, 11:58 μ.μ.  

Δεν το πιστεύω ότι σε πρόλαβε άλλος και σου έδωσε γάτα... Η Στέλλα έχει υιοθετήσει 5 και τα μεγαλώνει ψάχνοντας να βρει αναδόχους. Μήπως θες και άλλο, για να μας κάνεις και εμάς φίλους; (σε πειράζω)

Λείπω αλλά παρακολουθώ, ναι; Σεμνά κυρίες μου! Sundy θα σε πάρω τηλέφωνο αύριο, αν μπορείς να τα πούμε το βραδάκι.

Φιλιά σε όλους!

H NIKHTRIA 2/9/09, 8:03 μ.μ.  

Ετσι εξηγούνται ορισμένα πράγματα φιλόζωη η Στέλλα.
Δεν πας καμμιά βόλτα να μας αφήσεις να κάνουμε τις δουλειές μας?
Τι λέγαμε?Δεν ξέρω 2 ειδών κοσμήματα..sundy μην δείς μόνο το αμπαλάζ αν μπορείς δές την φορολογική του δήλωση.
Καλό βράδυ

ΣΟΥΛΗ 2/9/09, 9:12 μ.μ.  

Μικρέ μου να περνάς καλά και άσε μας να κουτσομπολεύουμε … Ονειρικές φωτογραφίες !!!!!!!!! Όσο για τους φίλους δεν είμαι σε θέση να απαντήσω δεν θέλω… Όνειρα γλυκά!!!!!!!

giorgos man 2/9/09, 9:49 μ.μ.  

Σούλη,

κατανοητοί σε εμάς οι λόγοι που δε θες να καταπιαστείς με το θέμα!

Έπρεπε να ευχαριστήσω τη ΝΙΚΗΤΡΙΑ που το προχώρησε παρακάτω (κάνει κανένα καλό που και που...) αλλά δεν είμαι σε φάση σοβαρότητας τώρα.

Εσένα σου χαρίζω 1 στρέμμα στη Λάρισα για να φυτεύεις μπουκαμβίλιες και νυχτολούλουδα, που θες να ξέρεις και τη δήλωσή μου!

Άντε μπαίνετε πιο συχνά στο blog, σε λίγο από δω θα ζω, θα βάλω καμιά διαφήμιση για τα προς το ζην.

Καλό βράδυ σε όλους.

ΥΓ: Άυριο κουτσομπολέψτε όσο θέτε, θα είμαστε Πόρτο Κουφό (και νομίζω θα έχει φεγγάρι). Ζήλια σας ;-)

  © Blogger template 'Fly Away' by Ourblogtemplates.com 2008, mail@me

Back to TOP  

SYNC BLOGS
free website stats program